รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
ตอนนี้เรากลับไปที่ ภูเขาหิมาลัย และดูว่าพระศิวะทำอะไร เราไม่ได้เล่นเบสบอลที่นี่ เอาล่ะ วิธีที่ยี่สิบสาม: “รู้สึกแก่นแท้ของคุณ” หมายถึงร่างกายของคุณ ตัวตนทางกายภาพของคุณ “เช่น กระดูก เนื้อหนัง เลือด ทั้งหมดนั้นซึมซับอยู่กับ แก่นแท้ของจักรวาล” มันเป็นอีกวิธีหนึ่งของ การพิจารณาว่าเส้นประสาท และสัมผัสทั้งหมดของคุณ ทำขึ้นจากแสง (แห่งสวรรค์ภายใน) มันคล้ายกันมาก แต่พระองค์อาจจะต้อง ทำให้มันเป็นบทกวีที่สวยงาม ดังนั้น ทีละประโยค พระองค์ทำให้ผู้ฟัง หรือพระนางเทวี มีความเข้าใจในเรื่องของ การบำเพ็ญด้านจิตวิญญาณ อย่างไรก็ตาม ถ้าหากพระองค์ พูดบางอย่างซ้ำแล้วซ้ำอีก มันก็ไม่เสียหายอะไร เพราะเราจำเป็นต้องซ้ำ กรรมของเรา นิสัยที่ไม่ดีของเรา มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มาตลอดหลายพันปี ดังนั้นถ้าหากอาจารย์ พูดซ้ำแค่ไม่กี่ครั้งในเรื่องที่ดี มันไม่มากอะไร บางครั้งมันไม่พอด้วยซ้ำ ที่จะล้างเศษขยะ ที่เหลือตกค้างของเราเอาล่ะ วิธีที่ยี่สิบสี่: “สมมติ... - คุณสามารถจินตนาการ - ร่างกายของคุณเป็นห้องว่างเปล่า ที่มีผิวหนังเป็นกำแพงเท่านั้น” และภายในคือ? เดา อะไรนะ? ไม่! ว่างเปล่า!วิธีที่ยี่สิบห้า: ตอนนี้ พระองค์นึกถึงพระนาง (ปารวตี/เทวี) ดังนั้นพระองค์เตือนตัวเองว่า พระนางนั้นยิ่งใหญ่ ดังนั้นพระองค์ตรัสว่า “ผู้มีบุญ” -พระนางเทวีคือผู้มีบุญ มันเป็นการแสดงความเคารพ ที่เรียกบางคนที่มีบุญมาก หรือคนที่รู้แจ้งมาก คนที่พระเจ้ารักมาก นั่นหมายถึง “ผู้ที่รู้แจ้ง” “ผู้มีบุญ เมื่อประสาทสัมผัสทั้งหลาย ซึมซับเข้าในหัวใจแล้ว เข้าถึงศูนย์กลางของดอกบัว” ตอนนี้ ฉันไม่เข้าใจอันนี้ คุณล่ะ? ไม่ โอเค งั้นเราก็ลืมมันซะ เราจะไปสนใจมันทำไม กับสิ่งที่เราไม่ชอบ? ฉันคิดว่าคุณเข้าใจนะ พระองค์หมายถึง ลืมตัวตนทางกายภาพของคุณ เหมือนว่าสัมผัสทั้งหลายของคุณ ซึมซับอยู่ในการเพ่งสมาธิ “ในหัวใจ” หมายถึงในการเพ่งสมาธิ และจากนั้น “เข้าสู่ศูนย์กลางของดอกบัว” หมายถึงเข้าสู่ศูนย์กลางของปัญญา “ดอกบัว” หมายถึงความบริสุทธิ์ ความบริสุทธิ์ของตัวเราเอง คือศูนย์กลางของปัญญา คือตัวตนที่แท้จริง คือธรรมชาติแห่งพุทธะ หรืออาณาจักรของพระเจ้า นั่นคือที่ฉันบอกคุณว่าพระนามทั้งหลาย นั้นก็คือสิ่งเดียวกัน สำหรับความรุ่งโรจน์อันเป็นหนึ่งเดียว “เข้าถึงศูนย์กลางของดอกบัว” หมายถึงเข้าถึงสมาธิ เข้าถึงพุทธภาวะ เข้าถึงธรรมชาติแห่งพุทธะเอาล่ะ วิธีที่ยี่สิบหก: ตอนนี้ “ด้วยจิตคิดที่ไม่คิด” หมายถึงคุณไม่มุ่งเป้าไปที่ สิ่งใดเป็นพิเศษ คุณแค่นั่งตรงนั้น “และอยู่ตรงกลางเสมอ” หมายถึงรักษาศูนย์กลางไว้ “จนกว่ามันจะเกิดขึ้นในที่สุด” เกิดอะไรหรือ? คุณระบายสีไปทั่วตัวของคุณ และกลายเป็นสีสันสดใส? สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ณ เวลานั้น คุณจะหายไป คุณจะหายไปในสมาธิ คุณจะหายไปในแก่นแท้ ของจักรวาล คุณจะกลายเป็น สงบนิ่งและแผ่ซ่านอยู่ทั่วทุกแห่ง ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคำอธิบาย ของสภาวะแห่งสมาธิ ของสภาวะการค้นพบตัวเอง กลายเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า ดังนั้น ง่ายมาก ฉันหมายถึง ง่ายที่จะพูด ฉันไม่ได้พูดว่ามันทำได้ง่าย ๆวิธีที่ยี่สิบเจ็ด: “ตอนคุณ อยู่ในกิจกรรมทางโลก ให้เพ่งที่ระหว่าง ลมหายใจทั้งสองและฝึกไป จนหลังจากนั้นไม่กี่วัน คุณจะเหมือนเกิดใหม่” นี่เป็นเพียงวิธีหนึ่งในหลาย ๆ วิธี ที่จะเข้าถึงสมาธิ ยกตัวอย่าง บางคน พวกเขาทำงานหนักมาก หรืออาจจะกำลังวิ่ง หรือกำลังฝึกกีฬา และจากนั้นแน่นอนว่า พวกเขาหอบหายใจอย่างหนัก ตอนนี้พวกเขาอาจจะ ลืมพระนาม (ศักดิ์สิทธิ์) ทั้งห้า หรือลืมท่านซูมาชิงไห่จื้อด้วยซ้ำ หรือลืมกวนอิม (การทำสมาธิเสียง แห่งสวรรค์ภายใน) แน่นอนคุณไม่สามารถทำกวนอิม (การทำสมาธิเสียงสวรรค์ภายใน) ตอนคุณกำลังวิ่ง ดังนั้น สิ่งเดียวที่อาจารย์ แนะนำให้พวกเขาทำ ในกรณีนั้น คือแค่จดจ่ออยู่ที่ ระหว่างลมหายใจทั้งสอง ลมหายใจเข้าและออก และมันก็คล้ายกับสิ่งที่ พระองค์ตรัสไว้ก่อนนี้ มันมากเหลือเกิน แต่ไม่เป็นไร ถ้าเราซ้ำอีกครั้ง มันก็ไม่เป็นไรสำหรับฉัน ดังนั้นถ้าคุณฝึก สักไม่กี่วันแบบนั้น คุณจะสดชื่นขึ้น เนื่องจากการทำสมาธิ เพราะคุณจะรู้สึกดีขึ้นมาก ๆ จิตคิดจะอยู่ในสภาวะ ที่ชัดเจนมาก ปราศจากการคิดถึงสิ่งใด ที่มันสับสนหรือยุ่งยาก และจากนั้นแน่นอนคุณจะเหมือน ทารกเกิดใหม่ – ไร้เดียงสา สะอาด สดชื่น และแข็งแรงตอนนี้ วิธีที่ยี่สิบแปด: อีกวิธีหนึ่งคือ คุณอาจจะลอง “เพ่งที่เปลวไฟ ที่ลุกโชนขึ้นทั่วร่างของคุณ จากปลายเท้า จนกระทั่งร่างกายไหม้เป็นเถ้าถ่าน” แต่ไม่ใช่คุณ พระองค์หมายถึง แค่จินตนาการ ได้โปรด อย่าเผาร่างกายคุณ เพราะนั่นคือสิ่งเดียว ที่คุณมีอยู่ตอนนี้ จนกระทั่งคุณเข้าสมาธิ ได้โปรด อย่าเผาร่างกายที่เป็นวิหารของคุณ ความหมายของพระองค์คือ พยายามขจัดการยึดติดทั้งหลาย ที่เป็นของตัวอัตตา ตัวนี้ ตอนนี้ “ฉันคือประธานาธิบดีของ สหรัฐอเมริกา” “ฉันคือสมาชิกสภา ของอเมริกา” “ฉันคือประธานของจีน” ฯลฯ ฯลฯ ดังนั้น ตำแหน่งใหญ่โตนี้ - เผาทั้งหมดให้เป็นเถ้าถ่าน เหลือไว้แต่ตัวตนที่แท้จริง หนึ่งเดียวเท่านั้น ธรรมชาติแห่งพุทธะ ซึ่งไม่เคยตาย ไม่เคยเกิด และดำรงอยู่ตลอดเวลา พระองค์หมายถึงอย่างนั้น แต่คุณอย่าเผาตัวเอง แล้วบอกว่าอาจารย์ชิงไห่พูดอย่างนั้น ฉันต้องบอกให้ชัดเจน มิฉะนั้นแล้วคุณใส่ทุกอย่างไปในปากฉันเอาล่ะ วิธีที่ยี่สิบเก้า: “คุณยังสามารถทำสมาธิว่า โลกที่สมมติขึ้นนี้ ไหม้เป็นเถ้าถ่านเช่นกัน” ตอนนี้พระองค์เผาทั้งโลก “และกลายเป็นตัวตนเหนือมนุษย์” ใช่ แน่นอน นั่นคือเหตุที่ ผู้คนเรียกพระองค์ว่า พระเจ้าแห่งการทำลายล้าง พระองค์ทำลายร่างกายมนุษย์ และพระองค์ยัง เผาต่อไปอีกทั่วทั้งโลก โอ้ พระเจ้า ถ้าตำรวจ [ได้] รู้จักพระองค์ ในตอนนั้น คุณรู้ไหม? เอาล่ะ แค่จินตนาการ เท่านั้นเอง คุณลองสร้างโลกขึ้นมาโลกหนึ่ง แล้วเผาทั้งหมด แค่เพื่อให้จิตของคุณ เคยชินกับธรรมชาติอันไม่เที่ยงแท้ ของการมีอยู่ทางภายภาพ บางทีนั่นคือจุดประสงค์ ของวิธีการทำสมาธินี้ เพื่อที่คุณไม่สามารถยึดติด กับสิ่งใดได้อีกเลย และคุณก็ไม่สามารถซ่อนตัว อยู่ในมุมไหนของโลก เพราะว่าโลกหายไปทั้งหมด เวลานั้น แล้วคุณจะทำอย่างไร? นอกจากขึ้นไป อยู่เหนือการมีอยู่ของกายภาพ และกลายเป็นเหนือมนุษย์ เป็นตัวตนเหนือธรรมชาติ นั่นคือหนึ่งในหลาย ๆ วิธี เพื่อเตือนเราถึงการไม่มีอยู่จริง ของโลกนี้ เพื่อให้เรา ปล่อยวางได้ง่าย - ง่ายขึ้น - และกระตือรือร้นที่จะ บำเพ็ญ และผลักดันความคิด ของเราให้ก้าวไปข้างหน้า เข้าสู่ อิสรภาพทางจิตวิญญาณมากขึ้นก็เหมือนกับวิธีหนึ่ง ที่พระพุทธเจ้า ทรงแนะนำลูกศิษย์ของพระองค์ คือเพ่งความสนใจไปที่ ด้านที่สกปรกของร่างกาย เช่น สารคัดหลั่งของร่างกาย ของเสียจากร่างกาย ต่าง ๆ แบบนั้น และจินตนาการว่าร่างกาย สร้างขึ้นด้วยกระดูกขาว และข้างในเต็มไปด้วย สิ่งที่น่ารังเกียจและสกปรก ภายในถุงผิวหนังสกปรก และถ้าลูกศิษย์ นั่งสมาธิด้วยวิธีนั้น ไม่ช้าเขาจะเริ่มรู้สึกว่า รังเกียจรูปลักษณ์กายภาพใด ๆ ที่ผ่านมาตรงหน้าเขา และดังนั้นสูญเสียความปรารถนา ในเรื่องผู้หญิงหรือผู้ชาย หรือชื่อเสียงหรือตำแหน่ง ฯลฯ ฯลฯ และเขาจะสามารถระงับความคิดที่ ลุ่มหลงตัณหา ซึ่งปั่นป่วนของเขาได้ จากนั้นก็สามารถเพ่งจดจ่อกับ การบำเพ็ญด้านจิตวิญญาณได้ดีขึ้น ในแง่นี้ ฉันคิดว่า วิธีการทำสมาธิ ที่ยี่สิบเก้า คล้ายกับวิธีเพ่งด้านสกปรก ของร่างกาย ที่พระพุทธเจ้าทรงแนะนำให้แก่ ลูกศิษย์บางคนของพระองค์ แต่ในกรณีนั้น คุณก็ควรสังเกตว่า วิธีเหล่านี้สำหรับผู้เริ่มบำเพ็ญเท่านั้น สำหรับผู้ที่ยังยึดติด อยู่กับสมบัติทางโลก ยึดติดอย่างมาก กับความงามภายนอก ของผู้หญิง ผู้ชาย ในกรณีนั้น เขาควร เพ่งด้วยวิธีแบบนี้ สักระยะหนึ่ง หรืออย่างน้อยเมื่อเขากำลังมีความคิด ในกิเลสตัณหาและการครอบครอง กับสมบัติทางโลก หรือรูปลักษณ์กายเนื้อทางโลก จนกระทั่งจิตคิดของเขา คุ้นเคยกับการจดจ่ออยู่ที่ ความบริสุทธิ์ภายใน แทนที่จะวิ่งไล่ ตามรูปลักษณ์อันไม่จีรัง ของชีวิตกายเนื้อนี้ดังนั้น ในกรณีนั้น วิธีนี้ไม่ใช่วิธีหลัก ที่เราควรจะฝึกทุกวัน แต่เป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ชั่วคราวเท่านั้น จนกว่า จิตคิดของเราบริสุทธิ์ และจากนั้นเรา เพ่งจดจ่อด้วยวิธีหลัก ซี่งก็คือ ธรรมวิถีกวนอิม (แสงและเสียง แห่งสวรรค์ภายใน) เอาล่ะ ถ้าคุณจำ ศูรางคมสูตรได้ พระพุทธเจ้ายังตรัส ขอให้บรรดาพระโพธิสัตว์ ให้แนะนำวิธีต่าง ๆ ของพวกท่าน เพื่อให้ลูกศิษย์สามารถ เลือกวิธีที่ดีที่สุด สำหรับพวกเขา และจากนั้นพวกท่าน ต่างก็ออกมาพูด ประมาณ 25 วิธี โดยประมาณ แต่หลังจากนั้นทุกคน ก็แนะนำว่าวิถีกวนอิม (การทำสมาธิ แสงและเสียงแห่งสวรรค์ภายใน) นั้นดีที่สุด เพราะมันบริสุทธิ์ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และ ดั้งเดิมที่สุด แต่เผื่อว่าคุณ ถูกรบกวนอย่างมาก กับประสาทสัมผัสทางโลก ซึ่งถูกกักขังอยู่ในร่างกายเรา และมันยากมากที่เราจะหนีได้ แล้วคุณก็ควรพิจารณา ถึงการเพ่งที่ลักษณะ ที่สกปรกของร่างกาย หรือโลกนี้ ทั้งโลก ถูกเผาไหม้เป็นเถ้าถ่าน ฯลฯ วิธีนี้ เพื่อให้จิตของคุณสงบลง จนกว่าจิตของคุณจะนิ่ง แล้วคุณก็สามารถจดจ่อ อยู่กับธรรมวิถีหลักได้ดีขึ้น ซึ่งก็คือธรรมวิถีกวนอิม (วิธีทำสมาธิเสียง แห่งสวรรค์ภายใน)แต่คุณก็ควรจำไว้ด้วยว่า ในสมัยก่อนนั้น ผู้คนมีเวลามากกว่าสมัยนี้ ฉันก็แปลกใจว่าทำไม ในยุคสมัยก่อนนั้นผู้คน มีสิ่งอำนวยความสะดวกน้อยกว่า และต้องทำทุกอย่างด้วยมือ แต่ทำไมพวกเขา มีเวลามากกว่า? คุณถามแม่ของคุณ พี่ชาย และพ่อและปู่ย่าตายายของคุณ พวกเขามีเวลา มากกว่าที่เรามีอยู่ตอนนี้ พวกเขานั่งและดื่มชา กับเพื่อนบ้านได้ตลอดบ่าย และก่อกองไฟ และคุยกัน แต่สมัยนี้ ทุกวันนี้ เราไม่มี และเรามีรถที่วิ่งเร็ว เรามีโทรทัศน์ เรามีเครื่องบิน ที่บินเร็วกว่าเมื่อก่อน แต่ยิ่งเรามีสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น เรายิ่งมีเวลาน้อยลง อาจเป็นเพราะว่าเรามีสิ่ง อำนวยความสะดวกทั้งหลายนี้ ดังนั้นเราวิ่งไล่ตามพวกมัน เราต้องทำงานหนักขึ้น เพื่อเราจะสามารถได้วัตถุ ที่เคลื่อนไหวรวดเร็วเหล่านี้ แต่ในสมัยก่อน ๆ พวกเขาไม่มีสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นพวกเขาไม่ต้อง ทำงานหนักมากนัก พวกเขาแค่มีอาหารพอกิน สองมื้อ สามมื้อ ต่อวัน และเสื้อผ้าแค่ไม่กี่ชุด พวกเขาไม่ไปที่ไหน ดังนั้นพวกเขาก็ไม่ต้องอวด เนินอกหรือเอวของพวกเขา 125 อย่างของฉัน เป็นต้น ดังนั้น ไม่มีความจำเป็น กับเสื้อผ้าราคาแพง กับน้ำหอมชื่อดัง หรือทรงผมประณีตบรรจง และไม่จำเป็นสำหรับรถยนต์ด้วย เพราะว่าพวกเขา ไม่จำเป็นต้องไปไหน พวกเขาอาจจะมีความต้องการน้อย เพราะพวกเขาไม่รู้จัก เมืองที่อยู่ถัดไปนั้น มีอะไรให้บ้าง? พวกเขาไม่สนใจ อะไรที่พวกเขาไม่รู้ พวกเขาก็ไม่ไปสนใจ พวกเขาไม่ปรารถนา มันเป็นอย่างนั้นใช่ไหม? (ใช่ค่ะ/ครับ)Photo Caption: “ความรักของพระเจ้าไม่มีขอบเขต แต่จิตใจมนุษย์จำกัด ในการรับรู้!”
